Po naszymu
  • Ôjcowski starości

    27.05.2020

  • Moje znajōmki dłōgo dziecek niy mieli, ale jak babie bōło już kole sztyrdziyści lot, ôroz poczuła sie przi nadzieji. Jeji chopeczek ôd tyj radości praje zgupioł! Kupowoł ji same dobre rzeczy do jodła, ale ôna miała yno smak na wodziōnka.


    Jednako coby go niy urazić, wszyjstek jadła, chocioż yno po trochu. Skuli tego fest hrubo sie zrobiyła, a figura straciyła, ale czego sie niy zrobi, coby chopa (a siebie tyż!) uszczynśliwić! Na rodzyni dobro (i drogo!) klinika wybrali i ze dochtorowōm pōmōcōm sie jejich Walduś na świecie znod! Tyn jejich synek ôd małego bōł wymyślaty. Cycka niy chcioł duldać yno te zagraniczne „mōndaminy”. Potym jak poszoł do szkōłki, to bele czego niy ôblyk, a porzad cosik wynokwioł. A jeszcze przi tym szpetnie przezywoł jak czego zaroz niy dostoł! Jedni radziyli, coby mu dać kijym po dupie, bo se za tela dozwoluje, ale drudzy godali, że to tym jego starym trza prziloć, bo małymu za wielgo zwōlo dowajōm. Skuli tego sie nasze znajōmki ze wszyjskimi sōmsiadami poszarpali! Kej Walduś poszoł do szkoły, to tam bōło jeszcze gorzi! Bezto derechtorka zawołała jego ôjcōw, a poslała ich ś nim do szkolnego psychologa.
    – Wiysz dziołcho, co jo gańby tam wystoła, tego sie niy do ôpisać! – padała mi tak nasza znajōmo, jak my sie potkały. Ta psycholog godała, co my sie ku Waldusiowi chowōmy niy jak ôjcowie, ale jak starziki, za fest go rozpuszczōmy, a przisiyngōm ci, że my go yno jak nojlepi wychować chcymy! Ze synkym tyż pogodała, ale onymu sie tako godka niy widziała i padoł, że my niy sōm jego ôjce, jak ta gupio baba posłōchōmy! Co mōm robić, co mōm robić! – lamyntowała.
    Jo tyż niy wiedziała co ji mōm ôdpedzieć, bo po jedno jo sie na takich rzeczach niy znała, chocioch piynć dziecek wychowała, ale ône żyły we ciynżkich, kryzysowych czasach i same na to prziszły, że na wszyjstek nōm niy styknie, bezto musieli dycki wybiyrać! Ale to im na dobre wyszło, bo rady se teroz we żywocie dowajōm!
    Jednako sprawa ze Waldusiym załatwiyła sie sama. Do szkoły prziszła modo rechtorka, co sie zajmowała szportym a już jakisik medale na swoim kōncie tyż miała. Ôna umiała synkowi przegodać do rozumu! Poradziyła mu, coby te wszyjski gupoty (elektryczno hulajnoga a fest wypasiōno kōmōra) pociep a za tryningi sie wzion. Podle mie wszyjstek idzie ku dobrymu, ale Waldusiowo mamulka zaś norzyko, że ôna synka a chopa w dōma praje niy widuje, bo ôba po jakisik zawodach jeżdżōm. Ale taki to już sōm ôjcowski starości!

     
  • Grymlino

  • LEON - KOPIA
  • Komentarze:
  • Informujemy, że:

    1. Administratorem danych wskazanych w zgodzie na przetwarzanie danych osobowych wyrażonej powyżej jest Fundacja Profesjologia Aktywizacji Rynku Pracy (dalej „Wydawnictwo”) z siedzibą i adresem w Rybniku przy ul. Wyzwolenia 10, adres e-mail: redakcja@nowiny.rybnik.pl
    2. Celem zbierania danych jest umożliwienie zalogowania się do gazety internetowej oraz korzystanie z jej funkcji i przeznaczenia.
    3. Podstawą prawną przetwarzania stanowi zgoda osoby, której dane dotyczą na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów. Przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy.
    4. Pani/Pana dane osobowe nie będą przekazywane innym podmiotom.
    5. Pani/Pana dane osobowe będą przechowywane przez okres potrzebny do realizacji celu przetwarzania.
    6. Posiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych i ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania.
    7. Pani/Pana dane będą przetwarzane w sposób zautomatyzowany w tym również w formie profilowania. Zautomatyzowane podejmowanie decyzji będzie odbywało się na zasadach najlepszego wyboru produktu lub usługi, odpowiadającego Pani/Pana preferencjom.