Po naszymu
  • Jako to ze tymi wszyjskimi starymi godkami było?

    13.11.2019

  • Isto kożdy s nos te stare godki rod słōcho, jo tyż! Bo jakby bōło inakszy, to bych Wōm teroz tela nabojać niy poradziyła!

     

    We hańdownyjszych czasach te godki to były jak dzisio te wszyjski cajtōngi a magazyny. Ludzie wiyncy we jednym miejscu siedzieli. Swoja gospodarka mieli a musieli dować na nia pozōr, bo inakszy by im wszyjstek ze pola a ze chlywa złodzieje wykradli. To bōła ta prziczina, że mało rajzowali. Ale kożdy czowiek rod by wiedzioł jako tam we tym świecie je! Bezto jak bez zima bōło myni roboty, to ludzie se radzi troszka ôddychli. Jednako coby czasu po prōżnicy niy tyrmanić, to chociaż piyrzi szkubali. Wtynczos sie zaproszało do dōm jakigosik starzika abo jako starka, co radzi fajnie bojali, skuli tego coby sie babōm przi tym szkubaniu niy zmierzło siedzieć! Bo jakby do chałpōw za gibko pouciekały, to by robota stoła! Jo to dobrze znōm ze tych czasōw jak żech bōła bajtlym. Chocioż narodziyłach sie we mieście, to moja stareczka bōła ze wsi, a taki same kamratki, co do miasta za robotōm prziszły, miała. Ku nōm bojać chodziyła tako jedna starka Ana, co wiela po pōńciach a po ôdpustach za modu chodziyła. Ta nōm dycki tego nabojała: ô tym, co widziała, abo co tyż ôd ludzi słyszała. To były te godki, co im dzisio godōmy: ôpowieści ludowe. Żodyn nad tym niy rozmyśloł, wiela w nich je prowdy, bo jak taki czowiek, co po świecie wandrowoł, tak padoł, to tak isto bōło! Kożdy rozprowiocz godoł dycki trocha inakszy. Czasami jak kaj co usłyszoł, a wszyjskigo niy spamiyntoł , to ôd sia tyż co dorobiył! Nojważniyjsze bōło, coby sie to wszyjstek trzimało kupy, bo inakszy ludzie by mu niy uwierzili, a po drugi by go niy pytali! Radzi byście wiedzieć, ô czym sie bojało? Ano, ô piyknych kościołach, ô ôdpustach, ô żebrokach, ô krōlach, ô bogatych, co szczyńścio niy mieli, abo ô biydnych co sie jim we żywocie poszczyńściyło! Godało sie ô duchach i roztōmańtych straszkach, ale też ô rzeczach, co dziecka wiedzieć by ni miały! Tego to jo dycki bōła nojwiyncy ciekawo!
    A jako te nasze starki poradziły śpiywać! Na polsko, na czesko nuta, nikedy były to pobożne kantyczki, kedy indzi zaś wesołe pieśniczki ô babach a chopach! A we wieczōr to sie potym starki boły iś do dōm i trza jich bōło ôdkludzać, chocioż yno kōnsek dali miyszkały.

     


    Ps. Foto ze archiwum autorki: szkubani piyrzo, na ścianie je kalyndorz, a na nim data 14 luty 1939 r.

     

     
  • Grymlino

  • Medhouse 2.10.2019- 224.06.2020
  • Komentarze:
  • Informujemy, że:

    1. Administratorem danych wskazanych w zgodzie na przetwarzanie danych osobowych wyrażonej powyżej jest Fundacja Profesjologia Aktywizacji Rynku Pracy (dalej „Wydawnictwo”) z siedzibą i adresem w Rybniku przy ul. Wyzwolenia 10, adres e-mail: redakcja@nowiny.rybnik.pl
    2. Celem zbierania danych jest umożliwienie zalogowania się do gazety internetowej oraz korzystanie z jej funkcji i przeznaczenia.
    3. Podstawą prawną przetwarzania stanowi zgoda osoby, której dane dotyczą na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów. Przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy.
    4. Pani/Pana dane osobowe nie będą przekazywane innym podmiotom.
    5. Pani/Pana dane osobowe będą przechowywane przez okres potrzebny do realizacji celu przetwarzania.
    6. Posiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych i ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania.
    7. Pani/Pana dane będą przetwarzane w sposób zautomatyzowany w tym również w formie profilowania. Zautomatyzowane podejmowanie decyzji będzie odbywało się na zasadach najlepszego wyboru produktu lub usługi, odpowiadającego Pani/Pana preferencjom.